|
|
“Io sono l’amore” (Ik ben liefde) van regisseur Luca Guadagnino is een film waarin Alba Rohrwacher de dochter van Tilda Swinton speelt, een vrouw uit de hoge burgerij, die een verhouding begint met een veel jongere chef-kok.
Het verhaal
Een aristocratische Italiaanse familie komt samen in hun imposant Milanees landhuis om de verjaardag van de pater familias te vieren. Kleinzoon Eduardo stelt zijn verloofde Emma voor aan de familie, en zus Elisabetta presenteert een schilderij aan haar grootvader. Wanneer opa zijn plannen voor de bedrijfsovername bekendmaakt, beginnen de gecontroleerde manieren en de etiquette van de Recchi familie scheurtjes te vertonen. Tijdens deze avond stelt Eduardo zijn moeder Emma voor aan een vriend Antonio die chefkok is. Emma raakt in de ban van hem en zijn kookkunsten. Passies bloeien en spanningen groeien. De familie Recchi begint te beseffen dat alles voortaan anders zal zijn.
* De voorkant van sommige DVD’s kunnen afwijken van deze afbeeldingen, alsook de datum van release. Sommige films zijn ook verkrijgbaar in Blu-ray via Bol.com.
Recensie
Een bezoekje aan Io Sono l’Amore levert twee conclusies op. Italiaanse cinema is weer avontuurlijk. En Tilda Swinton kent momenteel geen gelijke.
In een winters Milaan gaat een rijke familie aan tafel. Er zijn cadeaus voor de patriarch, er worden nieuwe partners geïntroduceerd, beslissingen genomen. Ondertussen is de vrouw des huizes, Emma Recchi (Tilda Swinton) bijna obsessief bezig het iedereen naar de zin te maken. Het is een meesterlijk tafereel dat regisseur Luca Guadagnino hier neerzet, eigenlijk alleen maar te vergelijken met de eetkamerscènes van Luchino Visconti. Ja, Io Sono l’Amore (Ik ben Liefde) is lange tijd zo goed. Een rijke film, waarin macht tegen het licht wordt gehouden, waarin familiegeheimen boven water komen, en waarin een vrouw verliefd wordt.
Moeder Emma begint een gepassioneerde relatie met de beste vriend van haar lievelingszoon Edoardo. Deze Antonio is geen adellijke telg, maar een gevoelige kok. Als Emma letterlijk en figuurlijk proeft van de vrijheid, wordt ook Io Sono losser. Zo krijgen we een lyrische seksscène voorgeschoteld, die intiem is ondanks het feit dat hij geschoten werd in het hardste daglicht denkbaar. In al deze momenten toont Swinton zich een actrice zonder enige reserve of angst. Je kunt je afvragen of het einde van de film recht doet aan het voorafgaande. Feit is wel dat veel van dat voorafgaande pure, onversneden filmmagie is.
© Copyright Preview Filmmagazine BV
Als je deze film hebt bekeken, mag je steeds een recensie plaatsen, zoals over de inhoud, filmkunst, personages, diepgang, vorm, plus- en minpunten, enz …
Meer Foodie Films zijn te vinden op Foodie Films. Wat is of zijn jouw (top 3) favoriete Foodie Films?
